"De dag des oordeels"

Artikelindex

DSC 0227"De dag des oordeels" vertelt een verhaal over 8 recreatieve fietsers en hun ploegleider, die zichzelf in hun overmoed allerlei bijnamen hebben aangemeten van helden uit het heden of verleden. Deze bijnamen zijn gebaseerd op uiterlijke kenmerken, fietsspecialisme, aantal ongevallen, eetpatronen, of andere onzinnigheden. Hoewel zij alle realiteitszin over hun fietsniveau missen, is het leuk om te zien dat ze zich een echte profploeg wanen.

Na een voorseizoen dat vooral in het teken heeft gestaan van de beklimming van de Mont-Ventoux is het nu eindelijk zover. Afgelopen week heeft het peloton rond de kale berg gecirkeld; het respect nam met de dag toe. En vandaag, vandaag gaat het gebeuren.

Ik word wakker, in het huisje hoor ik links en rechts al wat gestommel; er hangt iets in de lucht. Als ik beneden kom blijkt bijna iedereen al op te zijn; de geur van pasta komt uit de keuken. Van de ontspannen sfeer van de afgelopen dagen lijkt weinig meer over.

Hoewel de kaarten aan het begin van de week al geschud leken, zie ik toch hoop en angst in de blikken die ik opvang. Hoop op wonderbaarlijk goede benen en angst voor de man met de hamer, de hongerklop, de overmoed.

Lucien van Impe blijkt gedroomd te hebben dat Hancellara hem in het bos met een enorme grijns op z'n bek voorbij fietste, wat hem van ellende deed wakker schrikken. Al verwacht ik niet dat het zover zal komen, dansende Lucien lijkt me iets te hoog gegrepen. Mooie Mario zit al geplooid en gestreken aan z'n tweede bordje pasta; hij leek de afgelopen dagen te denken dat ie nog steeds 18 is, maar ik vraag me af of hij z'n kruit al niet heeft verschoten. Al mag hij gerust de verrassing van de week genoemd worden.

Antoine Poulet zit aan één stuk door te ratelen; zou het de spanning zijn of, ach, wie houden we eigenlijk voor de gek... Ben benieuwd of hij tijdens de helse tocht die ons te wachten staat gewoon doorpraat, of dat ie dan eindelijk z'n bek houdt. Z'n hartslagmetertje ligt al klaar, en ik verwacht van hem eigenlijk geen gekke fratsen vandaag; gewoon op het gemakje naar boven.

Philippe ziet er sterk uit; hij heeft zijn krachten in de loop van de week zien toenemen en lijkt klaar voor wat er komen gaat. Al is het machtsvertoon van vorig jaar nog ver te zoeken.

Ook JP van Poppel is ondertussen uit bed; hij zou het liefst nu al vertrekken. Hij weet dat ie langer de tijd nodig gaat hebben om deze klus te klaren, is onvoldoende getraind en om eerlijk te zijn zou het me verbazen als hij de top gaat bereiken. Het zou bijna een vernedering zijn voor al die andere, goedgetrainde, semiprofs uit dit peloton.

Valverde is een tikkeltje wisselvallig geweest afgelopen week. Tijdens de voorbereiding zag het er erg goed uit voor 'm, maar hij heeft die sterke lijn nog niet om kunnen zetten naar absolute suprematie in het hooggebergte. Hier worden toch andere dingen verwacht dan in de Limburgse heuvels.


Tommeke Boonen zit weer een bordje linzen weg te happen...


Tommeke Boonen zit weer een bordje linzen weg te happen, zijn eindeloze dieet van bonen en linzen moet hem vandaag dat kleine beetje extra gaan geven wat hij vorig jaar te kort kwam. Ik krijg al bijna kramp als ik ernaar zit te kijken. Hij is degene met de meeste hoogtemeters in de benen, weliswaar op de tacx trainer, maar 22 keer de Mont-Ventoux beklimmen zou hem voordeel moeten bieden. Omdat ie een paar dagen later is afgereisd naar het zuiden van Frankrijk, heb ik qua niveau nog niet echt een idee waar ik hem moet plaatsen in de groep. Ik hoor hem eind vorig jaar nog zeggen: "Boven op de berg worden de bloemen uitgedeeld"; ben benieuwd of ie het waar gaat maken.

Zelfs de ploegleider oogt gespannen; hij moet dit jaar proberen om 8 coureurs heel bovenaan die berg te krijgen, onderweg iedereen voorzien van gelletjes, volle bidons, aanmoedigende woorden en tussendoor nog de meest bijzondere foto's weten te schieten. Misschien dat we volgend jaar moeten overwegen een assistent voor hem aan te stellen.

Ikzelf voel me niet slecht, heb lekker geslapen, de nodige rust gepakt gisteren en ben mentaal opgeladen om het gevecht aan te gaan. Van enige druk is geen sprake; na mijn wanprestatie van vorig jaar rekent niemand op Hancellara...

Rond een uurtje of negen is het zover; na een hoop zenuwachtig heen en weer rennen zit iedereen eindelijk op de fiets en gaan we op pad. Bedoin, het startpunt van de beklimming naar de Mont-Ventoux, ligt op 20 kilometer van ons huisje. Het is nu al idioot heet, zo'n 32 graden, dat belooft wat.

Onderweg komen we een klein heuveltje tegen; ik beloof mezelf even te testen en daar knap ik van op. De beentjes voelen goed, kanonskogels zijn het, de adrenaline giert al door het lijf en ik moet moeite doen niet nu al alle remmen los te gooien. Raar is dat toch; soms heb je van die dagen, dan voel je het gewoon...

Eenmaal in Bedoin worden de laatste voorbereidingen getroffen, de repen en gelletjes gaan erin alsof we al een week niks gegeten hebben, de bidons worden aangevuld, en iedereen maakt zich op voor de start. Helmpjes af, kilometertellers op nul, en wachten op het startsignaal van de ploegleider. Van Poppel is al eerder vertokken; hij heeft er waarschijnlijk al een kilometer of vijf opzitten ondertussen. Ben benieuwd of we hem nog in gaan halen.

e-max.it: your social media marketing partner