Onze Vlaamse vriend Willy Reuvis vertoeft regelmatig op en rond de kale berg. En dan kom je wel eens wat tegen en dan maak je wel eens wat mee. Regelmatig deed hij hier verslag van zijn belevenissen, maar hij is nu weer helemaal terug met een aflevering over "gegeerde Vlaamse verkeersborden"... Wat-ie daar nou weer mee bedoelt??? Zie ook de oproep onderaan deze aflevering.
Oudere afleveringen vind je in het archief:  Willy's Weetjes 11-20  Willy's Weetjes 1-10

Ja, daar in de derde bocht me vlug aan kant gezet op een klein plekje kiezel. Vlug een foto van evy's plakaatje en mijn smoeltje. En verder omhoog ..... oei, ... dat liep niet van een leien dakje.
Door de regen van de voorbije dagen en het stijgingspercentage na St Estève begon het voorwiel door te slippen. Veel maneuvreerruimte was er niet. Even paniek. Wat nu! Evyke, wat heb je ons toch aangedaan.
Tot plots een jonge vriendelijke Fransman op de moto naar beneden kwam, even halt hield en ons vroeg wat er scheelde. Veel uitleg had hij niet nodig. Bij een volgende poging zette hij zijn schouder even tegen de wagen en warempel er kwam beweging in. Ikke rustig verder, een 500-tal meter verder, terwijl mijn metgezel langs de wagen was blijven staan en nu aan de achtervolging kon beginnen. De moto had mij intussen weer bijgebeend en vroeg of alles in orde was. Dan keerde hij om en ging mijn metgezel oppikken om hem netjes bij mij af te leveren. Geen slecht woord meer over de plaatselijke bevolking.
Even verder vonden we dan nog een tweede plakaatje.
Bij thuiskomst even een fotoke als bewijs naar Evy verstuurd en dan de hele uitleg gekregen. Zij hadden meer dan 50 plakaatjes met erboven een ludiek verkeersbord opgehangen tijdens hun verblijf in augustus. Maar blijkbaar waren deze inmiddels allemaal verdwenen! Niet te verwonderen eigenlijk, want ook de km-paaltjes zijn praktisch allemaal weg.
Hieronder vinden jullie enkele fotokes van Evy hoe het er oorspronkelijk allemaal uitzag. Spijtig dat er geen spoor meer van te bekennen valt en dat we haar verhaal nog niet vinden op haar persoonlijke site.
Overigens een prachtig initiatief vond ik. Ik vraag me wel af of Evyke die allemaal ineens in haar rugzak heeft gekregen!
Maar ik heb wel geleerd da je niet zo maar op de eerste de beste plaats langs de weg moet stoppen met je wagen .... want dat is om problemen vragen. Ik zag overigens later nog iemand die blijkbaar problemen gehad had, getuige daarvan een washandje dat gediend had om onder te wiel te steken en doorslippen tegen te gaan.

Oproep
Via Willy's laatste Weetjes hebben we vernomen dat de laatste maand heel wat souvenirjagers op de Mont Ventoux de ludieke verkeersborden van Evyke en Arrow hebben meegenomen. Van de 50 geplaatste borden met eronder de url van de makers bleef er na enkele weken in september geen enkele meer over.
Nu doen we via deze weg een oproep naar hen die nietsvermoedend één van deze souvenirs zouden meegebracht hebben. Met eventueel een bijhorend verhaal en of foto. Wij zijn echt benieuwd naar de impact van deze ludieke aktie op de bezoekers van onze berg.
Mail je reactie op het Prikbord of naar dekaleberg.nl. Zie Reageren in het navigatiemenu links.

MVT/WW nr. 26 - d.d. 4 juli 2007
Waarom?  Warum? Pourquoi? Why? Varför?
 
Dat is een vraag die we ons allemaal wel zullen gesteld hebben wanneer we hijgend en puffend op 1900m voor ons uitstaarden.
En éénieder zal wel een reden vinden om te verantwoorden waarom hij deze heksentoer heeft willen uithalen. Ik ga hier trachten een bloemlezing te geven van mogelijke antwoorden, voor 't geval je er zelf nooit één hebt kunnen bedenken. Maar misschien is dat ook de enige echte reden: "redeloos !"
 
Vroeg of laat willen we allemaal die berg omhoog... Er is zoveel over geschreven en er wordt zoveel over gepraat en opgeschept... dat ik toch wel eens met mijn eigen lichaam wil ervaren wat ervan waar is.
Tom Simpson heeft in 1967 ongewild voor 't begin van de mythe gezorgd. Sindsdien  werd deze berg maar zeven keer opgenomen in de Tour, waardoor hij nog geheimzinniger werd.
En als je al eens toevallig in de omgeving kwam, werd je er ongewild stil van en dacht je aan 1967.
In de loop der jaren heeft Mr Pic zijn Cinglé in 't leven geroepen... en het begin van de uitdagingen was gemaakt.
In 2003 is dan het hek helemaal van de dam wanneer Dominic Rosé eerst vijfmaal en nadien zevenmaal op één dag de berg op en af rijdt. Vanaf dan gaat het steeds sneller en momenteel moet je reeds tot elf gaan. Maar elkeen bedacht dan wel iets om zijn uitdaging origineler uit de hoek te laten komen. Nu komt 't er zelfs op aan zo snel mogelijk beneden te zijn om wat tijd te winnen. Wanneer gaat de fietstoerist beroep doen op een professioneel autopiloot om hem naar beneden te gidsen, of misschien een helicopter of parapente?
Bovendien gebeurt de beklimming momenteel in alle mogelijke vormen, op één wiel, achterste voor, al schilderend, 't kan niet gek genoeg.
De grote boorbraak vooral voor de Belgen is gebeurd sinds Sporta in 2005 haar Ventousiastenprogramma aanbood om de massa op de fiets te krijgen.W

foto 1: Yes I did it!	foto 3: I did it my Way!	Foto 4: We  zullen winnen !

Iedereen die met de pedalen overweg kan, wil in zijn leven eens de kale Berg bedwongen hebben. Misschien om niet ten achter te blijven op de collega-fietser. Of ook omdat de anderen hem zo zot hebben gemaakt om te bewijzen dat hij 't ook kan. Als Jakie van de hoek da kan, ikke ook!
Of nog zoals er een aantal zijn die we regelmatig op diverse forums tegen komen om op te scheppen op welke tijd zij wel zijn boven geraakt. Ik reed naar boven met de vingers in de neus op minder dan anderhalf uur.
Feit is dat ieder voor zich een uitdaging vindt om op zijn manier de top te halen, zelfs een aantal malen.
Als je ervan overtuigd zijt, zal je 't halen. En er zijn voorbeelden genoeg die bewijzen dat het menselijk lichaam veel aankan.
In een pers-interview verklaarde Dominic Rosé ooit dat hij het deed voor de kick en als levenservaring om in een moeilijk stadium vertrouwen te hebben elke tegenslag aan te kunnen.
Want wie in zijn opzet slaagt (is het één, drie of meer malen) zal daaruit later zeker de moed putten niet af te geven, hoe moeilijk ook... Ik geraakte op de top van de Ventoux, nu kan niks me nog tegenhouden...
 
De voldoening boven op de top te staan waar alle helden van de fiets in de loop der decennia geschiedenis hebben geschreven, is met geen pen te beschrijven. "Yes I did it", de gebalde vuist, een vreugdetraan zijn uitingen van de innerlijke vreugde die zich boven op de eenzame top van je meester maakt. 
 
En wat kan er mooier zijn dan twee geliefden die zich samen  met de tandem naar boven slepen om daar mekaar ten huwelijk te vragen. Als je daar samen bovenraakt, wordt 't latere samenleven kinderspel. Ik reed met haar naar boven om haar ten huwelijk te vragen!
 
Sowieso kom je tijdens de beklimming jezelf meermaals tegen, en een enkele is er zelfs al de dood tegengekomen. Niet die aantallen die soms wel eens opduiken in de sensatiepers. Zij reden naar de dood.
 
Binnenkort komt er een film uit over de sportieve prestaties van verlamde triatleet Marc Herremans onder de regie van Stijn Coninx. Marc slaagde er vorig jaar in, in alle discretie drie maal de top te halen, ondanks het hondeweer. Hij wil een voorbeeld stellen voor de andere mindervaliden.
En velen zullen 't met me eens zijn, .... eens je boven geweest bent... wil je terug. Men zegt dat er tijdens 't seizoen dagelijks 1200 fietsers naar de top kruipen.Ik was ook één van hen!
En dat de Kale Berg uniek is, bewijst 't succes van de gelijknamige site. Ik kan me geen berg of col bedenken waar een dergelijke info over bestaat en die zo druk bezocht wordt. dekaleberg.nl staat ook bij mijn favorieten.
Enige tijd geleden is overigens de vijfde, vernieuwde druk uitgekomen van De Kale Berg. Heb je 'm nog nie in je boekenkast, dan is 't nu zeker het moment. ... Mijn boekenkast is al aangevuld.
En misschien was één van de vorige uitgaves de reden waarom je ook naar boven wilde! Ik wilde aan den lijve voelen of Lex en Willem  het bij 't rechte eind hadden.
Feit is dat de witte top in de Provence als een rode lap werkt op iedereen die wel eens wil zweten op de fiets. Maar pas dan toch maar op dat je niet "bevroren" bovenkomt!
Daarenboven is elke beklimming steeds opnieuw een unieke ervaring. Je kan er niet genoeg van krijgen. Dat heb ik nog nooit meegemaakt!
En voor je 't weet ben je gebeten van die microbe en vraag je je niet meer af waarom je 't steeds opnieuw doet.
Geloof je me niet? Gewoon doen!

MVT/WW nr. 25 - d.d. 21 januari 2007
Nieuwjaarstoespraken
Zoals op de meeste plaatsen, zijn ook in de schaduw van de Ventoux de afgelopen weken de nodige nieuwjaarsboodschappen de lucht ingestuurd. We zijn ons licht gaan opsteken op de site www.ventoux-tv.com waar heel wat burgemeesters ook voor ons toeristen nuttige info hebben bekend gemaakt. Hier volgt een bloemlezing.
De burgemeester van Malaucène hoopt dit jaar in de vallei de Groseau het vervallen fabriek (foto 1 en 2) te restaureren voor culturele en toeristische doeleinden. Hij beschouwt Malaucène als de poort naar de Ventoux. En voor de geïnteresseerden, er worden daar ook een aantal sociale bouwpercelen ter beschikking gesteld aan 90 euro per vierkante meter, enkel voor de jongeren uit de gemeente die 2593 inwoners telt.
Voorts is de burgemeester sceptisch tegenover het regionale park en neemt een eerder afwachtende houding aan. Volgens hem is er al structuur genoeg in de omgeving met gemeentes en de intercommunale. Daarbovenop nog een derde "syndicat" zou 't alleen nog maar ingewikkelder maken. Pas binnen 3 à 4 jaar zal er meer klaarheid in deze zaak komen wanneer 't nog allemaal een beetje minder abstract wordt. Bedoeling is een syndicaat op poten te zetten van de 33 gemeentes rond de Ventoux en zo tot gemeenschappelijke projecten te komen en een eensgezinde politiek en globale subsidies.

foto 1 - Malaucène, poort van de Ventoux, genomen  in omgeving van fabriek platrières.	foto 2 - Restauratie van de vervallen pleisterfabriek.	foto 3 - Spoorlijn Avignon-Carpentras terug?

De burgemeester van Carpentras hoopt de spoorlijn Avignon-Carpentras (foto 3) terug operationeel te krijgen. Dit zou ook voor de fietstoeristen die met het openbaar vervoer naar Frankrijk trekken van nut kunnen zijn. Voorts beschouwt hij het gebied rond Carpentras als het Toscanië van de Provence. De burgemeester van Monieux is fier op zijn office de tourisme, voor een gemeente met slechts 250 inwoners.
Het Syndicat Mixte d'aménagement et d'Equipement du Mont Ventoux (SMAEMV) beheert 20 projecten voor de 33 gemeentes voor een bedrag van 25 mio Eur. Ook wordt het nodige in 't werk gesteld om het label van de biosfeer van de Unesco dat voor 10 jaar werd verkregen terug te verlengen voor eenzelfde periode.
De burgemeester van Blauvac spreekt over zijn belvédère van de Ventoux.En hij heeft gelijk, aan het monument van de Druif (foto 4) heb je een geweldig vergezicht op de Ventoux. Hij is net als wij ontgoocheld dat de Tour dit jaar niet langskomt maar droomt hardop dat dit volgend jaar wel 't geval zal zijn. Dit vindt hij een geweldige promotie voor de streek die het moeilijk heeft met de landbouw en wat toeristische aantrekkingskracht zeker wel kan gebruiken.
De weg van Bedoin naar Crillon-le-Brave wordt momenteel verbreed (foto 5) en er komt een apart fietspad naast. Ook de weg vanaf het rondpunt van de verroeste fietser tot Mormoiron wordt heraangelegd. Ook de weg naar la Madeleine wordt aangepakt. Hier bevindt zich effektief een stuk in slechte staat even buiten Bedoin.
De burgemeester zegt ook dat de natuur moet beschermd worden volgens de eigen behoeften, maar dat er toch ook gelijkertijd dient rekening gehouden te worden met de wandelaars, VTT'ers en de jagers.

foto 4 - Belvédère van de Ventoux bij Blauvac.	foto 5 - Wegwerkzaamheden.

De burgemeester van Bedoin (foto 6) gaat de kerk en de vestingmuur op de St. Antonin-heuvel vernieuwen, evenals enkele dorpspleintjes die nog niet aan de beurt zijn geweest. Hij wordt zeer emotioneel tegenover de Ventoux ook al omdat hij vanuit zijn bureel pal tegen de top van de helling aankijkt. Ook hij heeft het over de polemiek van het parc régional, maar hij maakt ons niet veel wijzer en hoopt dat hier de nodige opportuniteit aan de dag wordt gelegd. De burgemeester van Savoillan heeft het over zijn vallei van de Toulourenc (foto 7). Hij hoopt door de installatie van WIFI iedere inwoner een adsl-lijn te kunnen aanbieden aan de andere kant van de berg. Het voorbije jaar is het centrum vernieuwd en beter bereikbaar. De brug is verbreed (foto 8) en de weg vernieuwd. In de gorges de Toulourenc hoopt men de nodige reglementering op punt te stellen voor parkeren en toegankelijkheid van de hulpdiensten, wat in het verleden nogal problematisch was. Men wil de veiligheid garanderen van de inwoners van St. Leger alsook van de talrijke bezoekers.

foto 6 - De burgemeester van Bedoin spreekt de bevolking toe.	foto 7 - Vallei van de Toulourenc..	foto 8 - Brug in Savoillan verbreed.

foto 9 - verbroederingstocht met de fiets van de Ventoux naar de Vesuvius.	foto 10 -  De burgemeester van Villes-sur-Auzon tijdens zijn nieuwjaarsboodschap.	foto 11 - Lamentabele toestand in Villes-sur-Auzon.

Verdere navraag bij de plaatselijke bevolking leert ons dat het "parc régional" ook bij hen niet duidelijk is en dat ook zij niet weten waar men naar toe wil. Anderzijds wil iedere gemeente waarschijnlijk wel een beetje zijn eigenheid bewaren. Dit dreigt natuurlijk verloren te gaan indien het "parc régional" het voor het zeggen krijgt. Intussen blijft het verder touwtrekken tussen de diverse belangengroepen. Maar de tijd zal wel raad brengen en intussen proberen we de Ventoux klein te krijgen, maar met het nodige respect, want hij zal er langer blijven liggen dan wij naar boven zullen kruipen.

Foto's: VentouxTV, Willy Reuvis. Bekijk de uitzending op VentouxTV.

MVT/WW nr. 24 - d.d. 2 oktober 2006
Tweelingzusjes samen Cinglé
Begin juli trokken we met vijf richting Bedoin met de bedoeling een Cinglé voor iedereen. Het unieke was ook dat er twee tweelingzusjes tot ons groepje behoorden. Misschien zijn zij wel de enige tweeling die tegelijkertijd Cinglé zijn geworden. Samen met ons was ook de zon van de partij en zij liet zich van haar warmste zijde zien en werd in feite onze zwaarste tegenstander.
We besloten ons in twee groepen te verdelen, zo dat de ene groep de ene dag fietste en de volgende dag bijstand verleende met aanmoedigingen, drank, foto- en videoreportage.
Er werd 's morgens rond 7 uur vertrokken om zo twee beklimmingen in de voormiddag te doen en de derde tegen de avond. De eerste beklimming via Bedoin verliep vlot door de frisse ochtendtemperatuur. De tweede vanuit Malaucène werd al een stuk zwaarder door 't warme weer.
Bij de derde beklimming waren we getuige van een TV-opname van Herr Seele en Johan De Munck voor een bijdrage van De Tour de France Show.
Elkeen gaf op zijn manier uiting van zijn geluk bij het bereiken van de derde top. De klassieke vuist met "Yes, I did it" tot het wegpinken van een traantje.

foto 1 - Viv 's morgens aan 't officiële vertrek	foto 2 - Ventoux heeft ook zijn tragedies	foto 3 - Ann "en danseuse"

De tweede dag werd er 's middags weer gepauzeerd maar in korte tijd verschenen donkere wolken rond de top. Hierdoor vertrokken wij wat vroeger voor onze laatste beklimming en kwamen onderweg nog terecht in een regen- en onweersbui. Maar door deze plotse afkoeling werd de derde beklimming wel een stukje gemakkelijker.
Enkele indrukken van één van de tweeingszusjes-Cinglé: Een gezonde geest in een gezond lichaam is heel belangrijk en ook het nodige zelfvertrouwen. Jezelf moed inspreken "ik moet dat halen en zal 't kost wat kost halen." Mooie momenten tijdens de beklimming waren de volgwagen waarop je kon rekenen, het samen bovenkomen met collega na de derde maal, aanmoedigingen onderweg van "très, très bien madame" ...  door de goede voorbereiding en voldoende zelfvertrouwen was ik helemaal niet zenuwachtig bij het vertrek.
Ann reed meestal 40x 26 of 30 x 22/26. Ook bleef de hartslag regelmatig tijdens de diverse beklimmingen. Bewonderenswaardig aan de beklimming van Ann was 't feit dat zij praktisch de hele beklimming rechtstaande "en danseuse" deed. 

foto 4 - Ook Celleke recht op de trappers	foto 5 - gezamenlijk langs de aanmoedigingen op de weg!	foto 6 - effen overbodige afgeven

Ook Leo, die zijn gewicht, ouderdom en lengte tegen had, raakte op zijn eigen tempo drie keer boven.
Er werd niet tegen de tijd gereden maar ik denk dat de meeste beklimmingen binnen de twee uur werden verwezenlijkt.
Uiteraard was de ganse groep uiterst tevreden met het behaalde resultaat waar iedereen zich optrok aan de prestatie van de ander. Sommigen maken al plannen om volgend jaar nog straffer te doen...

foto 7 - Herr Seele met te lange benen	foto 8 - Herr Seele en Johan deMunck in aktie	foto 9 - onze vier fiere nieuwe cinglés

Meer foto's, euforie en live-beelden van de laatste meters op de top vind je op m'n Ventouxpagina: Mon Ventout. 

---

MVT/WW nr. 23 - d.d. 15 juni 2006
Oude Vos krijgt wind van voor op de Ventoux!
Na een weekje omgeving Perpignan, waar ze de Pic du Canigou hebben kon ik 't bij mijn terugkeer niet laten even langs onze vertrouwde Ventoux te gaan. Het was donderdag 2 juni rond 15u dat we 't er nog op waagden naar boven te gaan met onze mtb en met een sterke mistral. En dit tegen beter weten in. We vertrokken met twee vanuit Bedoin, nadat we een kijkje waren gaan nemen in de nieuwe Cycle shop van onze correspondente ter plaatse. Rustigaan vertrokken we richting St Estève. Even verder stond ostentatief op de weg geschilderd dat niet iedereen 't op de fietsers gemunt heeft! (foto 1) VELOS=DANGER ... RAS-LE-B0L (vrij vertaald: FIETSEN=GEVAAR ... SPUUGZAT!) Na 8 km sloegen we linksaf de bosweg in. Ik kende daarvan enkel de eerste 100m, van uit de tijd dat ik daar de weg was gaan bekladden voor Domi's huzarenstuk. En de restanten waren nog zichtbaar.

foto 1	foto 2

Onze berg beschermde ons op dat moment een beetje tegen de blazende mistral, zodat we deze laatste een beetje uit 't oog verloren. Ik was aangenaam verrast door 't mooie landschap onderweg (foto 2). Constant kwam je oog in oog te staan met het observatorium (foto 3 en 4).  De weg was wel in erbarmelijk slechte staat voor een wegfiets, ik zou zeggen ondoenbaar. Soms lag er nog een strookje asfalt, maar het grootste gedeelte was toch kiezel met uitgeregende putten (foto 5).

foto 3	foto 4	foto 5

Ik heb ook al rijdend een stukje gefilmd van de route forestière. En hier zie je m'n vrouwelijke fietscollega op de tanden bijten op de route. 
ofwel: Voor live-beelden kun je terecht op mijn ventoux-site: route des cèdres.
Na een 8-tal km kwamen we aan de splitsing les Grands Pins. Hier hadden we de keuze: nog 3 km naar de Tournant de l'Anglais en nog 5 tot de top. Of rechtsaf 8 km via de route des Chamois naar Chalet Reynard en nog 5 km naar boven. Met de mogelijkheid aan Chalet Reynard om terug naar beneden te gaan. Resoluut werd voor de eerste mogelijkheid gekozen. Een grove vergissing bleek nadien! Het stuk tot Mont Serein vlotte goed en voor we 't wisten zaten we terug op 't asfalt. Tijdens de laatste bochten stonden borden met de waarschuwing: opgepast voor windstoten (in 't Frans natuurlijk!). Boven was 't ijzig koud, vlug een fotoke en naar beneden...
Maar toen begon de ellende. De krachtige mistral belette een normale afdaling. Hier had ik 't voordeel van mijn gewicht waardoor ik nog enigszins bestand was tegen  de windstoten. Mijn lichtgewicht collega kon niet op de fiets blijven en stapte te voet in de bochten waar de wind vrij spel had (foto 6). Het werd ijzig koud. En veel beschermkleding hadden we niet bij.
In 't begin links van de weg, enigszins beschermd tegen de bergwand konden we nog op de fiets blijven. Maar dan begonnen de vingers te verkleumen. De remmen bedienen werd onmogelijk. Dan maar te voet verder. Het lichaam koelde volledig af. Het werd uitzichtloos.
Nog 4 km tot aan Chalet Reynard. Er was geen kat meer te bespeuren...  wat wil je met zo'n ijzige wind. Wie gaat er nu nog naar boven. Alhoewel we nog enkele moedigen zijn tegengekomen. Ik weet niet wat er met hen gebeurd is.
Dan reed er een kleine Duitse wagen voorbij, maar het achterste gedeelte lag vol met bagage en was omgebouwd tot slaapplaats. Een 50m verder stopte de wagen aarzelend en wachtte op ons. In 't Frans met Duits accent werd ons gevraagd of we problemen hadden....  Kun je je voorstellen, iemand die te voet met de fiets aan de hand de Ventoux afdaalt, al klappertandend... Een hallucinant beeld was dat wel. Even overlegd en de vriendelijke dames besloten ons een lift te geven tot aan de Chalet Reynard. Fiets en collega werden behoedzaam op de beddebak geplaceerd. De verwarming in de wagen werd opgezet, een warme pull over de rillende beentjes gelegd en zo ging 't naar Chalet Reynard. Hier vlug even binnen een warme koffie of choco drinken.
De dames die zinnens waren naar Sault af te dalen, hadden zo een medelijden met ons dat ze ons per sé naar Bedoin wilden begeleiden. En daar zou ook wel een camping zijn. En wij gelukkig natuurlijk. 

foto 6	foto 7

Nadat we een beetje bekomen waren hebben we samen bij een lekkere pizza van Joelle nog bijgepraat en heel veel plezier gehad. En als ik er dan nog bij vertel dat de andere Duitse dame ook nog voortreffelijk Nederlands sprak... kun je wel begrijpen dat het voor ons allen een aangename en zeker onvergetelijke drietalige avond is geworden met een happy end (foto 7). Met vooral dank aan onze reddende engelen Simone en Suzanne! Gelukkig zijn er nog goede zielen die medelijden hebben met een verkleumde en onvoorzichtige ventourist.
Nu ben ik al zo dikwijls de Ventoux opgereden... maar dit, begin juni, had ik nog nooit meegemaakt. Dit bewijst nog maar eens dat je bij een beklimming steeds op alles moet voorbereid zijn. Naar 't schijnt had 't zelfs de dag tevoren boven gesneeuwd!
Zelfs een oude vos krijgt nog wel eens de wind van voren...

---

MVT/WW nr. 22 - d.d. 11 april 2006
Kladwerk op de Ventoux
Het wordt tijd dat ik nog eens naar de Ventoux trek om nieuwe ideeën op te doen. Toen ik op 't prikbord een artikeltje las van Roger uit Kanne over de laatste muurschilderingen ben ik even in m'n archieven gaan zoeken en heb daar toch 't één en ander gevonden. We mogen ook niet vergeten dat de omgeving ook bekend staat in de geschiedenis voor haar "echte" muurschilderingen.
 
Net als in België (en waarschijnlijk ook bij onze noorderburen) vinden we in de Provence op alle mogelijke muren uitingen van de menselijke frustraties of aanmoedigingen.
Hier enkele voorbeelden die zeker niet getuigen van eerbied voor andermans goed:

foto 1	foto 2

Foto's 1 en 2 van Ton Verbeek (www.tonv.nl), die overigens prachtige Ventoux-foto's op zijn site heeft staan. Voor onze site hebben we geprobeerd het eerste gebouwtje wat op te kuisen (foto3)... Zeg nu zelf, oogt wel wat mooier!
In juni 2003 legde Willem dit knoeiwerk al vast in de schaduw van Domi (foto 4).

foto 3	foto 4

Anders is 't gesteld met aanmoedigingen die breed uitgesmeerd worden op 't wegdek (foto 5). En zeg nu zelf... een beklimming zonder wegbeschildering verliest de helft van z'n charme! Het is soms een welgekome afleiding bij het aftellen van de kilometers, respectievelijk hectometers. En wanneer je dan ziet staan... 1 km,  500m,  200m dan begin je relatief gezien zelfs vleugels te krijgen. Een aanmoedigend woordje kan soms wonderen doen.
Hieronder enkele voorbeelden. In 2005 is de beklimming van Bedoin opnieuw geasfalteerd en geeft aanvankelijk een desolate indruk (foto 7). De beelden... uit de goeie ouwe tijd versterken dit nog (foto 6). Hier beelden van de bekende bocht in St Estève.

foto 5	foto 6	foto 7

Nog een dergelijk voorbeeld van een andere schrikwekkende bocht... (foto 8, 9 en 10)

foto 8	foto 9	foto 10

Ook de Chalet Reynard houdt van wat bloempjes (foto 11 en 12):

foto 11	foto 12

En in 't zicht van de top smeken we ook om wat afleiding op 't wegdek! (foto 13, 14, 15, 16, 17)

foto 13	foto 14	foto 15

  

foto 16	foto 17	foto 18

 
En in de laatste bocht wordt het helemaal te gek... (foto 18). Hier "durf" je gewoon niet afstappen om over de kalkweg te voet verder te klauteren...
Aanmoedigingen kunnen natuurlijk ook op een andere manier, maar blijven dan niet achter als een "herinnering" voor de nakomers! (foto 19 en 20)

foto 19	foto 20

 
In de omgeving van het Simpson monument zijn we ook heel wat opschriften tegengekomen... Het ergste vond ik daar wel : "highway to hell!"
Ook het monument zelf is enkele jaren geleden beklad geworden met een wansmakelijke tekst... (tekst in 't zwart foto 21).

foto 21	foto 22

Het prachtige decor aan het monument van Simpson met een maagdelijk zwarte rijweg met witte banden en stenen-grazende schapen op de achtergrond en geen enkele toerist of wielerheld in de omgeving zullen we daar niet dikwijls aantreffen (foto 22).

De Fransen zelf gebruiken ook diverse middelen. Hieronder een wel zeer milieuvriendelijk bord om "ons" toeristen te waarschuwen voor de gevaren op de weg (zie aflevering WW nr.18 en foto 23).
Ik meen me ook te herinneren dat enkele jaren geleden de weg volgekalkt stond met "non au parc régional"... Dit zal waarschijnlijk niet afkomstig geweest zijn van de toeristen.

foto 23	foto 24	foto 25

 
Zelf hebben we kunnen ondervinden dat de plaatselijke bevolking niet enthousiast is over de belangstelling voor hunne molshoop. En zeker niet voor de onzin die ze dagelijks onder hun wielen geschoven krijgen, jaar in, jaar uit!
Wanneer we in 2003 onze "Domi" een hart onder de riem wilden steken werden wij bij valavond verrast door een plaatselijke bewoner, daterend van even na de eerste wereldoorlog, met een bromfiets uit dezelfde tijdsspanne, die free-wielend naar beneden kwam. Hij had lak aan ons enthousiasme en dreigde ermee de politie te roepen. Hij kwam toch ook niet onze wegen bekladden....  En hij had nog gelijk ook. Maar die duivelse gaffel van de Tour was ook zo uitdagend om er Diable 4 5 aan toe te voegen (foto24). Vanaf dan hebben we ons maar van krijt bediend om onze wensen kenbaar te maken!
Bij deze laatste foto nog een kleine toelichting: De echtgenote van Diable Domi was zo in de wolken tijdens het (krijt-)schilderen dat ze bijna neerpende: DOMI FROM HERO TO ZERO! Gelukkig zag ze haar foutje in voordat Domi passeerde...

foto 26	foto 27

  
Marc tijdens zijn tocht over 't gemzenpad heeft geen last van deze kalktoestanden (foto 26). Hij kan enkel de hagedissen en salamanders tellen.
Alhoewel een deel van het gebouw op de top... zou wel wat kalk kunnen gebruiken (foto 27).

En zoals jullie al gemerkt hebben, achter elke tekst zit wel wat romantiek of een stukske geschiedenis. Het is soms onvoorstelbaar wat je allemaal tegenkomt op 't wegdek bij je beklimming. Zo kun je van de ene naar de andere tekst rijden... en ben je boven voor je 't weet! En zeker als je dan die bekende namen tegenkomt, weet je dat ook deze heren hier onnoemelijk veel afgezien hebben...
Bij mijn volgende bezoek ga ik eens alle teksten noteren. Het wordt misschien al een boek op zich! En als je toevallig "GPM" ziet... dan ben je meestal ook op de top (Grand Prix Montagne!).
Misschien kan Lex een nieuw item openen: Wat kwam ik tegen op 't wegdek?

Leuk idee, Willy! (red)

---

MVT/WW nr. 21 - d.d. 28 februari 2006
Van De Kale Berg naar De Kale Belg
Iedereen met een beetje fietsbloed in z'n aders begint blijkbaar nerveus te worden.
Ook op de site van dekaleberg.nl wordt er steeds meer gezocht om zich goed voor te bereiden op de grote uitdaging van 2006.
Wanneer ik in de loop van 2002, na de mythe van de ook deze site ontdekte, waren de Nederlanders nog veruit de drukste bezoekers met meer van 55%. Slechts 40% van de bezoekers waren Vlamingen.
Ondertussen is er heel wat gebeurd. De site barstte bijna uit haar voegen. En webmaster Lex heeft al heel wat heksentoertjes moeten uithalen om alles in goede banen te leiden. Hij werd zelfs mentaal gedwongen om ook voor de Cinglé te gaan. Zeker toen een zekere Domi het in zijn kop kreeg om ettelijke malen naar boven te rijden was het hek van de dam.
De klassementen van de Cinglé en de Galérien trokken al een aantal bezoekers. En om het geheel een officieel cachet te geven werd het NederBelgisch Genootschap De Kale Berg (foto 1) opgericht en werd er gestart met een eigen klassement: Cannibale en Diable...
En nog bleven de heren niet bij de pakken zitten... Ook voor de mtb-ers is er een klassement uit de grond (keien!) gestampt. Meer nieuws hierover binnenkort.
Ook de organisatie van Sporta vorig jaar, en dit jaar opnieuw, lokt niet alleen veel volk naar ginder... maar ook naar “hier!".
Tevens is er momenteel veel inbreng van onze reporter ter plaatse: Joëlle van Bédoin-Location... die ons alle laatste nieuwtjes en winterfoto's laat geworden.
Een weblog werd aangemaakt, waardoor heel wat werk van Lex zijn schouders viel en iedereen zelf zijn verslag online kon plaatsen. Al 137 verslagen zijn te consulteren en nog talloze in de weblog. Ook een heus chat-café werd op maandagavond geopend. En BV's (het Vlaamse equivalent voor de BN’ers, Red.) zorgen dan wel voor wat animo. Alhoewel het cafébezoek de laatste maanden aan 't tanen is... maar wat wil je met al die strakke trainingsschema's en spinningsessies overal te lande.

foto 1	foto 2	foto 3	foto 4

Door al deze diverse feiten hebben de Vlamingen massaal de weg naar dekaleberg.nl gevonden.
Commercieel als Lex is, is de site nu zelfs met url... dekaleberg.BE bereikbaar.
En wat nog meer is... binnen enkele dagen gaan we de Nederlanders zelfs voorbij steken, wat betreft algemeen bezoekersaantal. Sinds mei 2002 heeft de site al meer dan 413.000 bezoekers gehad. Op naar het half miljoen zou ik zeggen.
Totaal aantal bezoekers op 28 februari: 413.034.
Waarvan Nederlanders: 194.564 (47,1%) en Belgen: 194.353 (47,1%).
Geruchten doen de ronde dat de site dan omgedoopt wordt van... De Kale Berg, naar... De Kale Belg!
Werkelijk een site die naar de top gaat, door met beide voeten op de trappers te blijven.
En de Belgische vlag (foto 1), door medeauteur Willem op de top genomen... gaat ook hier op 't scherm wapperen!
Met daarnaast (foto 2)... het NBG!
Hierboven de homepage van 2003 (foto 3) en die van vandaag (foto 4)!

---

Willy's Weetjes 11-20 Willy's Weetjes 1-10 

© www.dekaleberg.nl