De Kale Berg - De toestand van de boswegen

🪨 Onverharde wegen op de Mont Ventoux

Naast de drie geasfalteerde wegen die naar de top van de Mont Ventoux leiden, telt de berg een uitgebreid netwerk van onverharde routes forestières: boswegen en ruiterpaden die diep over de flanken van de Kale Berg lopen. Wie hier fietst, verruilt strak asfalt voor keien in alle soorten en maten, stukken oud asfalt, gravel en soms ronduit slecht wegdek.

Afhankelijk van onderhoud, weersomstandigheden en recente stormen zijn deze boswegen redelijk tot zeer slecht begaanbaar. Het wegdek is bovendien continu aan verandering onderhevig: na iedere winter of stevige onweersbui kan een route er weer totaal anders bij liggen.

Enkele van deze routes forestières maken deel uit van het officiële parcours van de Forestier en de Grandonneur. De Route des Cèdres is daarnaast opgenomen in het parcours van de Galérien.

🐐 Route des Chamois & 🌲 Route des Cèdres

🐐Route des Chamois (Gemzenpad)

Het Gemzenpad, officieel de Route des Chamois (zie ook de Diable), is relatief vlak. Vanuit Chalet Reynard gezien loopt het traject vanaf 1452 meter bij Vallon de la Grave afwisselend licht stijgend en dalend over de westelijke flank van de Ventoux via 1521 meter naar 1423 meter bij Les Grands Pins. Daarna klimt de weg naar 1526 meter bij de Tournant de l’Anglais, waar hij aansluit op de bekende D 974 van Malaucène naar de top.

Het probleem zit hier niet in het klimpercentage, maar in de slechte staat van het wegdek. Soms is de route nog behoorlijk te berijden, maar even later vereist het traject volledige concentratie en stuurmanskunst om kuilen, losse stenen en grote keien te ontwijken.

🌲 Route des Cèdres

Is de Route des Chamois al geen toonbeeld van wegenbouwkunst, het wegdek van de Route des Cèdres – vanuit Bedoin gezien vóór Les Grands Pins – doet daar nog een schepje bovenop. Grote gaten, zand in alle kleuren, grove steenslag en keien bepalen hier het beeld. Hele stukken ogen alsof ze met opzet en grof geweld zijn opengebroken.

Ik heb beide paden destijds per racefiets gereden en vond het Gemzenpad toen het slechtst. Dominic Rosé deelt die mening, maar anderen ervaren juist de Route des Cèdres als zwaarder. Dat zal ongetwijfeld samenhangen met vermoeidheid, mentale gesteldheid en het moment van de dag. Ook het hellingspercentage speelt een rol: waar de Route des Chamois relatief vlak is, laat de Route des Cèdres je soms flink zweten — 4,7 km aan 9 tot 9,4% over slecht wegdek is niet flauw.

Reken er bovendien niet op dat de Fransen na iedere vorstperiode of storm massaal uitrukken om hun boswegen piekfijn te herstellen. Hoewel de Route des Cèdres in 2003 zichtbaar is opgeknapt, blijft gelden dat het wegdek permanent aan verandering onderhevig is.

🚴‍♂️ Welke fiets is geschikt?

Op beide routes forestières is een racefiets geen hopeloos vervoermiddel, maar zeker niet ideaal. Een gravelfiets of mountainbike is hier duidelijk beter op zijn plaats. Soms zal zelfs een kort stuk lopen de verstandigste keuze zijn.

Wie de Diable of Cannibale op een normale racefiets rijdt, kan er in elk geval zeker van zijn dat:

het tempo op de boswegen laag ligt
de belasting voor materiaal groot is
onoplettendheid kan leiden tot schade aan fiets en rijder

🏔️ Natuur, rust en eenzaamheid

Daar staat veel tegenover. Op grote delen van de Route des Chamois heb je een magnifiek uitzicht op het Observatoirehoog boven je. Je rijdt door verstilde combes en kunt na een bocht zomaar oog in oog staan met een paar gemzen, twintig of dertig meter verderop. Houd je je gedeisd, dan blijven ze rustig herkauwen, om even later geruisloos over een 50%-helling van losse keien weg te huppelen.

Op beide bosroutes kom je nauwelijks andere mensen tegen. De natuur toont zich hier in volle glorie. Wie er nog oog voor heeft, kan hier zelfs geestelijk recupereren — mits je tegen de eenzaamheid kunt.

🚵 Route Joseph Eymard

De Route Joseph Eymard (traject Bedoin – Les Grands Pins) begint nog in de ‘beschaafde wereld’ en is door het geringe stijgingspercentage geschikt om warm te draaien. Maar voorbij Bélézy begint het echte MTB-gebied.

Hoewel het wegdek hier niet overal rampzalig is, gelden de eerdere opmerkingen over de Route des Cèdres en Route des Chamois ook voor delen van de Joseph Eymard. De klim naar Collet Rouge Haut is stevig: ruim 6 km bosweg aan gemiddeld 8,7%.

Grote delen van deze route zijn breed en redelijk goed te berijden. Er zijn echter ook steile passages vol grote, puntige en vlijmscherpe keien waar gedoseerd trappen noodzakelijk is. Lopen is nergens echt verplicht, maar vooral deze stukken schreeuwen om een goed geprepareerde mountainbike. En laat vooral je reparatiemateriaal niet thuis.

Het uitzicht is hier vaak adembenemend: eerst richting Bedoin, later richting Malaucène en verder. De open ruimte maakt wel dat zon en hitte genadeloos kunnen toeslaan — extra water en hoofdbescherming zijn essentieel.

🪵 Route Jean des Baumes

De Route Jean des Baumes (Bedoin – D 974) begint over een verharde weg door het buitengebied van Bedoin richting Les Colombets, ideaal om de spieren op temperatuur te brengen. Direct na Les Colombets wordt het serieus: een smal pad door een bedding vol grote, losse, scherpe keien.

’s Zomers staat hier doorgaans geen water, maar afstappen is onvermijdelijk. Na deze passage verbetert het pad enigszins en na het nodige geworstel bereik je de kruising met de GR 91. Recht voor je ligt de beloning: een schitterend uitzicht op de Combe de Curnier, met hoog daarboven de witte toren op de top van de Ventoux.

Eenmaal op de GR 91 is het prettig fietsen: 2,3 km aan 5,1%, breed en goed berijdbaar. Eén oplettendheidspunt: bij het bordje Saint-Estève niet rechtsaf slaan, maar rechtdoor blijven rijden. Doe je dat niet, dan kom je iets lager op de D 974 uit — geen ramp, maar wel extra klimmeters.

⛰️ Route Thérèse Roumanille

De Route Thérèse Roumanille staat bekend om haar grilligheid. Uit verslagen van rijders blijkt dat meerdere stukken te voet afgelegd moeten worden, afgewisseld met goed berijdbare delen. De bewegwijzering richting Col du Comte is duidelijk en navigatieproblemen zijn beperkt.

De route blijft echter structureel slecht. Losse keien, steilere passages en beperkte stuurmogelijkheden maken dit een traject dat aandacht, ervaring en geduld vraagt. Ook jaren later is de toestand nauwelijks verbeterd.

⚠️ Veiligheid en voorbereiding

Mountainbiken op de Mont Ventoux is schitterend, maar vraagt om serieuze voorbereiding:

GSM-bereik is vaak afwezig
bij een val of materiaalpech kun je geïsoleerd raken
hulpdiensten vinden je niet eenvoudig

👉 Ga daarom nooit alleen op pad op de flanken van de Ventoux.
Rijd je toch solo — als aankomend Diable of Cannibale, als toekomstig Forestier of Grandonneur — moge de god Ventur de eenzame zwoeger genadig zijn…

👉 Lees ook de Tips en waarschuwingen meervoudige beklimmingen!