De fiets van Diable Ruud bij het omgewaaide Simpson monument op 10 april 2014. Foto: Ruud de Bont.
De fiets van Diable Ruud bij het omgewaaide Simpson monument op 10 april 2014. Foto: Ruud de Bont.

Ventoux-slaaf?

Gebruikerswaardering:  / 4
ZwakZeer goed 

Artikelindex

1e Nederlandse Galérien du Ventoux

Zwaarder dan de Marmotte, de Dolomieten-marathon of dan welke Tour-etappe dan ook. Meer hoogtemeters dan de Ötztaler radmarathon. Wie Galérien du Ventoux wil worden, moet een beetje verslaafd zijn. Verslaafd van fietsen, verslaafd van de Ventoux. Wie rijdt er nu langs vier verschillende kanten op één dag vier keer de Mont Ventoux op? Ik voldoe aan de eisen en begin op 29 juli 2002 aan mijn dieptegesprek met de Mytische Berg in de Provence. Een dialoog uit vier aktes, 5922 hoogtemeters en bijna 190 kilometer. Een klimmer zal ik nooit worden, daarvoor ben ik gewoon te groot en te zwaar. Geef mij maar dijken, kasseien, draaien en keren en wind.
Tochten als de Marmotte, de Dolomieten-marathon of L'etape du Tour rijd ik op karakter. Vandaag zal ik vier maal de Berg der Bergen moeten beklimmen om toe te treden tot het selecte gezelschap van de Confrérie des Galériens du Ventoux. Omdat drie keer al vaker is gedaan kies ik bij inschrijving direkt voor de 'option musclée', met de klim over de onbekende 'route forestiere'. Vier keer naar boven, langs vier verschillende paden, met hun eigen grilligheden. Bij de start in Bedoin heb ik nog altijd geen antwoord gevonden op waarom ik zo nodig vier keer op één dag de Mont Ventoux op wil rijden. Ik begin gewoon. Een paar minuten voor zeven rijd ik nagezwaaid door mijn vrouw Ariane en mijn bijna twee-jarige zoontje Jip, het beroemde dorp Bedoin uit. Bij een bakker had ik mijn startstempel gehaald. Zo rustig mogelijk peddel ik over de eerste uitlopers van de Berg, naar het bos. Het beruchte bos, waar het pad kronkelt langs de bomen, en tien kilometer steevast blijft stijgen tussen de 9 en 11 %.
De kale top ontwaakt in het ochtendlicht. Vanuit een gehucht in het dal klingelen kerkklokken.
Mijn ochtendgebed gaat over sparen en gespaard blijven. Zo zuinig mogelijk fiets ik mezelf omhoog. Hartslag laag, ontspannen, zo min mogelijk druk op de bovenbenen. Onderweg lees ik de namen van de renners die hier acht dagen eerder tijdens de Tour de France zich een weg omhoog baanden.
Ook mijn eigen naam mag ik ontdekken. Vaal, uitgesleten door getijden, staat er 'Go Bas'.
Mijn herinneringen reizen terug naar mijn trouwdag juni 1999, hier, op de top. Na een lauterende klim vanuit Bedoin ontmoette ik boven mijn vrouw, die vanuit Malaucène de reis naar gelukzaligheid was begonnen. Boven, aan de voet van het Observatoire, bracht Liefde ons samen...
Ik adem de ochtendgeuren van het cederbos. mv83galeriensimpson jpg ik ga even staan om mijn rug te ontlasten en moet me inhouden om niet op te schakelen. Vandaag is tempo niet belangrijk, geen records. Vandaag gaat het om een andere orde van het fietsen… Galérien…
Ariane en Jip moedigen me aan, ze staan op dezelfde plek waar we stonden tijdens de Tour-etappe.Virenque was net alleen weggesprongen en naderde Chalet Reynard. Ik rijd de pleisterplaats net voorbij. Nog zes kilometer naar de top door het bekende maanlandschap.
‘Allez papa!', klinkt een kinderstemmetje.
Na 1 uur en 40 minuten sta ik boven. Eigenlijk iets te snel, vermoed ik. De rekening krijg ik later wel. Op 39-28 kon ik niet langzamer rijden.
Alles is uitgestorven. Restaurant Vendran en de souvenir-winkel zijn nog gesloten. Ik kan pas de volgende keer afstempelen. Ariane geeft me mijn jas, helm en twee bidonnen.
Vrije val naar Malaucène, heerlijk brede weg… bijna 90 kilometer per uur..

 

Aanvullende gegevens