5u45, de wekker loopt af. Ik spring met mijn beste been uit bed. De stress hangt al sinds gisterenavond in de lucht. Alle drinkbussen zijn klaar, de Garmin is opgeladen, de vraag is of ikzelf ook opgeladen ben voor de start. Het is 29 mei en we zijn met een 30-tal mensen hier om de Cinglé te voltooien voor het goede doel. Ik ben een van de twee deelnemers met een fysieke handicap. Van de dertig mensen ben ik de enige die de Cinglé al eens deed, twee jaar geleden, maar toen was ik veel beter getraind. Ik merk aan mijn eigen zenuwen dat ik beduidend meer stress heb dan de meeste andere deelnemers, ik weet wat er ons te wachten staat.
Malaucène: een zenuwachtige start
Om 7u20 staan we met z’n allen klaar voor de start. Vanuit ons verblijf is er een gravelpad dat klimt tot de start in het dorp van Malaucène. Meteen ligt het pak uiteen. Ik zit eerst bij de eersten, maar laat me meteen wat uitzakken. Het wordt nog een lange dag en doseren zal belangrijk zijn. Langs de bakker om de eerste stempel te halen. Verdomme, ik ben dat plastiekje vergeten. Geen probleem, het stempelkaartje zal zo ook wel overleven.
De eerste steilere pentes van de Malaucène-kant dienen zich aan. Even schakelen naar de kleinst mogelijke tand die ik kan vinden. Ik heb een 32 vanachter en vloek binnensmonds waarom ik geen kooi heb waarop een 34 past. Op zich verloopt alles volgens plan. Ik zie af, maar niet dermate veel dat ik nu al over mijn limiet ga. Qua pacing zit het dus goed. Waar ik het meest van afzie, is die nieuwe zonnecrème die mijn vrouw mij meegaf. Pro-tip: test ook de zonnecrème. Het loopt in mijn ogen en tevergeefs probeer ik het met mijn vingers weg te vegen. Gelukkig hebben we een aantal volgwagens mee met supporters. "Heb je iets nodig?", vragen ze. Gelukkig, doekjes helpen me terug om de weg deftig te zien. Halverwege steekt een 75-jarige man me voorbij. Ik maak me wijs dat hij maar 1 beklimming doet en daardoor minder moet doseren. Ik zal hem net voor de top terugpakken. De eerste foto boven komt er na 2u20 minuten klimmen. Snel een stempel halen en de afdaling inzetten.
Jasper Balcaen
Bédoin: de zwaarste klim van de dag
Bij Chalet Reynard staat onze bevoorradingspost en daar hou ik halt. De eerste klimervaringen worden gedeeld en een andere deelnemer helpt me mijn drinkbussen met sportvoeding bij te vullen. Hup, terug op de fiets. Nu we nog fris zijn, best nog niet te veel pauzeren. Er komt bovendien iets aan waar ik allesbehalve naar uitkijk: de klim vanuit Bédoin. Hier verschillen de meningen van persoon tot persoon, maar ik vind het zelf de zwaarste van de drie. Alles hangt natuurlijk af van de volgorde waarin je ze doet, maar ik heb er twee jaar geleden afgezien als de beesten, niet echt het leukste vooruitzicht. Ik probeer te doseren en steek intussen mijn oortjes in. Een playlist moet me afleiden van al het klimwerk dat voor de boeg staat. De befaamde bocht uit en hop, het bos in. Het is loodzwaar en het is drukkend warm geworden. Ik kruip vooruit en vraag me af wanneer ik me voor het laatst zo eenzaam heb gevoeld. Ik tel af naar 7 km voor de top, daar is Chalet Reynard weer. Ik plof neer in de campingstoel. Het zwaarste zit er nu gelukkig wel echt op.
Een andere deelnemer van onze groep ziet het niet echt meer zitten, maar samen trekken we ons op gang. Het beste is er bij ons allebei af, maar ik probeer hem te motiveren om toch verder te gaan. Ergens halverwege de laatste 7 km scheiden onze wegen weer en schakelen we terug naar onze eigen pacing. Even doorduwen tot aan de top en oef! De tweede foto is in the pocket. Op de top staat iemand van de groep die twijfelt, maar we dalen toch af richting Sault. Intussen pikken we nog iemand op die meerijdt naar Sault. De warmte slaat nu echt toe.
Sault: op karakter naar de finish
De beklimming vanuit Sault voelt zwaar aan, ook al is ze op zich niet zo zwaar, maar we hebben er natuurlijk al twee opzitten. Eerst rijden we een stukje met drie, dan met twee, maar uiteindelijk rijdt iedereen weer alleen. Wat een monster, die berg. Onderweg vraag ik me meermaals af waarom je als mens jezelf dit aandoet, ik heb er nog altijd geen eenduidig antwoord op. Ik doe in de klim naar Sault meermaals beroep op de volgwagen. Elk water dat ik in handen krijg, gaat los over mijn hoofd. Ik bereik toch vlotter dan ik verwacht had terug Chalet Reynard, maar wil er niet te lang meer blijven. Ik ben een van de laatsten die aan de bevoorradingspost passeert, maar dat deert me niet, die finish nemen ze me niet meer af.
De laatste 7 km probeer ik op te delen in 2 x 3,5. Dat lukt aardig. Shit, mijn vrouw stuurt me een spraakbericht van mijn oudste zoontje thuis, ik kraak. Ik huil de tranen uit mijn lijf en weet zelf ook niet waarom. Nog een laatste bocht en twee van de vrijwilligers wachten me op. Een heerlijk moment om hen in de armen te vliegen en een laatste foto te maken op de top.
Opdracht volbracht! Of ik het ooit nog eens doe? Ik denk het niet, maar zeg natuurlijk nooit nooit!
Jasper Balcaen Cinglé du Ventoux
