Hemelvaart weekend 2025 - Ons Mont Ventoux weekend Ik zeg ons want m’n mama, broer en ik hadden elk onze doelstelling voor dit weekend.
Vrijdag 30 mei stond volledig in het teken van onze mama. Haar droom van jaren ver, om de ‘Géant de Provence’ te temmen, in vervulling laten gaan. Maanden van zwoegen en zweten gingen deze epische dag vooraf. Geflankeerd door haar twee zonen ging ze om 9 uur de uitdaging aan. Een kleine opwarmrit van Carpentras tot Bedoin en daar stonden we dan om 10 uur, klaar om de weg naar de top aan te vatten. Met een stralende zon, 27 graden en een licht briesje uit het westen beloofde het een mooie maar vermoeiende dag te worden.
Mama op haar Canyon fitness bike, mijn broer op z’n Rose Reveal Six en ikzelf met een Canyon Endurace CF SLX 8 Aero met Sram Axs 12SPD groupset 46/33T voor, 10-33 achter. Regelmatige tussenstops hielpen om energie en vocht op pijl te houden. De supporters luid joelend. En daar stonden we dan 4u later te blinken bovenop de top. Wat een knalprestatie van ons mama, en dat met haar 63 lentes. Het doorzettingsvermogen en focus op het doel, inspirerend! Trots jouw zoon te zijn! Extra feestelijk was het omdat onze zus die dag haar 35e verjaardag vierde. Door omstandigheden kon ze niet meegaan, maar door de hedendaagse technologie kon ze met ontroering en blijdschap de laatste kilometer live meemaken.
Voor mijn broer en mij was dit de ‘verkenningsrit’, een laatste keer de conditie en benen peilen. Zaterdag 31 mei stonden we daar dan om 7u30, klaar voor onze Forestier, onze uitdaging. Stempel halen bij een bakker bij de Flandrien (Bedoin) om de hoek en daar gingen we.
Mijn broer op een Rose Thrill Hill, ikzelf op een Canyon M060 hardtail frameset met Lauf Trail voorvork, Sram GX groep met AbsoluteBlack Oval 32T (wat een pareltje!) voor en een E-thirteen 9-46T cassette. De 9-46T gebruik ik ook in de winter op het strand met een 42T of 46T oval (jaja, deze fiets en ik heb al heel wat avonturen beleefd!)
Soms is het beter om te lopen...
Volledige route op gps en kaarten in de rugzak, klaar voor vertrek! Bevoorrading
- 2x750ml Neapharma Tropical isotonic + 1zakje Pro Elite Hydro stick + 1zakje Pro
Elite Carb mix per bidon
- 2l water in de camelback op de rug
- Neapharma repen en gelletjes en snoepjes, naar gelang de goesting, consequent iedere 40-45min
- De toevoegingen in de bidon zorgen gelukkig voor heel wat aanvulling want eten in zo’n warmte, die we minder gewoon zijn, is toch steeds een uitdaging
Een forse renner van 1m90 en 88kg heeft een sterke motor, maar een bovengemiddeld verbruik.
Klein stukje hoofdbaan en daar draaiden we links route Joseph Eymard op. Na nog een kort stukje in de bewoonde wereld, draaiden we een fraai grindpad op dat ons langsheen de flank van de mytische reus slingerde. Prachtige vergezichten, hemelse stilte, voluit genieten van de natuur!
Na 18km klimmen kwamen we op een vlakker, minder hellend stuk, met prachtige zichten op de top geflankeerd door de gigantische rotsmassa’s. Onze volgers zouden ons één keer opwachten net voorbij Chalet Reynard, waar we de weg opdraaiden naar de top. Elk op ons eigen tempo naar boven, omstreeks 11u boven, waar we even bijtankten, bidons wisselden, Neapharma gelletjes/repen aanvulden en hop naar beneden. Naar Malaucène, stempeltje halen bij de bakker op de hoek aan de voet van de afdaling.
Omstreeks 11u45 gingen we voor deel 2. Na even zoeken vonden we de weg naar onze aanlooproute, niet veel later bevonden we ons op een kleine singletrack die ons tot bij een ruwer pad bracht. Soort van oude waterbedding, bij momenten moeilijk of niet te berijden, dan maar eens een stukje wandelen. De eerste kilometers wisselden het wandelen en fietsen elkaar af, even over een schapendraad springen en daar gingen we op een mooi gravel pad dat langsheen de flanken slingerde. Onderweg vele mooie vergezichten maar de gebrekkige schaduw zorgde wel voor wat oververhitte momentjes. Van schaduw naar schaduw rijden werd onze tactiek. Elkaar steunend en aanmoedigend. Mijn broer had merkelijk meer moeite met de warmte, regelmatige pauzes, drank delen (had er toch genoeg bij), schouder aan schouder fietsend, zonder woorden er gewoon zijn voor elkaar.
Na een tijdje voelde ik speling op mijn linker traparm; ik bedacht me dat ik net die sleutelmaat niet mee had. Voorzichtig en met gekruiste vingers de tocht verdergezet en een kilometer voor het skistation kwamen we een koppel tegen die wél het juiste materiaal bijhad, even bijdraaien en hop, weer op weg. Aan het skistation stonden onze volgers ons op te wachten. Even bekomen, wat eten en drinken en via de weg naar de top. Ik ontpopte me onderweg tot coach, mijn broer en ik zouden boven geraken, opgeven staat niet in onze woordenboek, zeker niet na de inspirerende rit van de dag voordien. Langsheen de laatste kilometers stonden onze supporter ons luidkeels toe te juichen. Dat deed echt veel! Je kon de top bijna ruiken, de adrenaline pompend, we waren deze Forestier aan het binnenrijven. Omstreeks 17u stonden we daar, op de top, met onze afgestempelde kaart. Vol emoties, terugdenkend aan de fantastische dag die we beleefden. De afdaling naar Bedoin was voor ons de kers op de taart!
Samenvatting van de dag:
- 96km
- 3300hm
- Los van de losse trapas, geen mechanische pech
- 9-10 reepjes/gelletjes verorberd en 3 koekjes bij de bakker
- 3 liter isotonic
- 2 liter water
- 1 cola
Moe, maar meer dan voldaan! Aan al wie twijfelt, gewoon doen! Zelfs als je het niet meteen zou uitrijden beleef je sowieso een memorabele topdag!
Benen voelden nog relatief goed, genoeg en regelmatig drinken is mijn redding geweest. Iets waar ik doorheen de jaren geleerd heb.
Een heel speciale dank je wel aan mijn broer, zonder hem was ik deze uitdaging misschien niet aangegaan en was dit pakken zwaarder geweest. Ook niet te vergeten, onze fantastische familie en volgers die er voor zorgden dat we zelf een minimum moesten meesleuren en ons op de kritieke momenten aanmoedigden!
Op naar de Grandoneur!
Stef en Ruben van Vooren
